Ontmoetingskerk in december 50 jaar in gebruik

Uit mijn herinneringen van 50 jaar terug:

De kerk werd gebouwd in opdracht van de Gereformeerde Kerk en de Hervormde gemeente.

Daarvóór kerkten wij als hervormden in een ruimte van de school in de Frans Snijderslaan.

De eerst steen werd gelegd op een druilerige middag.

Op een avond waren Ds. Van Stipriaan en ik bezig, van afgekeurde sherryglazen, het kruis verder te rijgen, dat aan de muur zou worden gehangen. Plotseling een kreet van pijn, hij had zich gesneden aan het glas. Overigens was de kreet, zo als je van een predikant kon verwachten, zeer ingetogen.

De opening was in stijl; De kerkenraadsleden waren in jacquet (al of niet gehuurd).Ik mocht als jeugdouderling het doopvont vullen.

De eerste vergaderingen waren bijzonder. De gereformeerde broeders bij elkaar aan de ene kant van de tafel, de hervormde broeders aan de andere kant. Vrouwen deden toen nog niet mee. Koffie was voor eigen rekening. Gelukkig zijn de tijden veranderd; zo ook het interieur. Alleen de vloer en het plafond van de kerkzaal zijn nog in oorspronkelijke staat.

Kees Loch181206 startfoto jubileum 50 jaar

We vonden nog een paar foto’s. Klik op het plaatje.

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Huiskamergesprek

Onlangs had ik het genoegen deel te nemen aan een gesprek in onze wijk over het thema Rituelen. Het was bij Gea en Chris van Zweden thuis. Iemand vertelde dat hij een kast bezit waar hij zeer aan gehecht is en die hij aandachtig opent en sluit. Deze handelingen hebben voor hem een haast ritueel karakter.
Wat hij er verder over vertelde inspireerde mij. Ik had nooit stil gestaan bij de mogelijkheid om aan een dergelijk object zo’n betekenis toe te kennen. Later in het gesprek ging het over rituelen m.b.t. ons geloof en dat leverde ook boeiende inzichten op.
Iets wat ik daar niet vertelde maar wat mij op de terugreis wel door het hoofd ging, was de vraag van onze kleinkinderen – een tweeling van vijf – waarom in een kerk waar ze met school op bezoek gingen Jezus aan een kruis hing en in de Ontmoetingskerk, waar ze laatst waren, een kruis is zonder Jezus. Ik vind het moeilijk daar op te antwoorden. Misschien lukt het nu beter door al die beelden die je krijgt tijdens zo’n huiskamer gesprek.

Leen Sluis.

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Een dag vol cadeaus,

Kort geleden ging ik langs bij Vluchtelingenwerk Nederland aan de Kronenhoefstraat. Het regende pijpestelen en dat zou die dag niet meer ophouden. Ik kom daar eigenlijk nooit, maar Ik geef taalles aan een Syrische man en loop daar wat mee vast. Ik vroeg of het taalcafe dat elke donderdagmorgen open is bij de bibliotheek aan de Emmasingel iets voor mijn client was en dat werd toegejuicht. Ik was een tijdje terug door een gemeentelid gewezen op deze mogelijkheid!

Ik wilde al opstappen maar moest nog even blijven om twee cadeau’s in ontvangst te nemen; een van eind 2016 bestaande uit een ruimhartige boekenbon en een van eind vorig jaar dat ik op internet mocht uitkiezen. Ik was blij hiermee en wilde opnieuw opstappen. Bij de deur van het kantoor stelde ik nog de vraag of er op dit moment voldoende taalcoaches waren. Dat bleek niet het geval.

De dame die ik sprak liet me een papier zien betreffende een Eritrese man die al vrij lang in de kaartenbak zat en ze vroeg of ik het goed vond of ze er een collega bij vroeg om dit toe te komen lichten. Ik vond dit prima. Er kwam een leuke, wat jongere, vrouw binnen en we werden het eens dat ik dit ging proberen. Zij liep de kamer uit en ik stapte nu echt op. Ze liep naar beneden en ze zong ! Het liefst wilde ik haar omarmen, maar ja …. !

Het was een dag vol cadeaus, maar je moet natuurlijk ook een keer werkelijk vertrekken !

Leen Sluis

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Kerstgedachte

Licht.

Vorige week fietste ik naar de Hemelrijken om daar te koken in het inloophuis ‘t Hemeltje. In het centrum kruiste mijn weg die van vele andere voorbijgangers. Ik probeerde hun gezichten boven de donkere kleding te lezen. Jong en oud, meestal haastig op pad. Opvallend vaak bezig met hun mobiel. Geen vrolijk stadsbeeld op deze grijze winterdag. Alsof er een grijze deken over onze stad lag.

Totdat ik in de tunnel één van onze vaste gasten in ’t Hemeltje tegenkwam. Hij droeg de licht gekleurde jas die hij eigenlijk altijd draagt. Met een forse pas en zijn jas open liep hij in tegenovergestelde richting. Hij zag me niet want hij was net als al die andere passanten in zichzelf gekeerd. Maar op zijn gezicht was er een brede stralende lach alsof hem iets moois was overkomen. Bij navraag bleek dat hij zojuist in ’t Hemeltje een leuk gesprek met een vrijwilliger had gehad.

En..”het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het licht niet overmeesterd.” Iets voor een late kerstgedachte? Ik wens ons allen een verlicht 2018 toe.

Jaap Bruinink

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Kerk verlaten

Tijdens onze vakantie in Frankrijk werd er in de kerk van het naburige bergdorp een uitvoering gegeven door een gelegenheidskoor uit de regio. In de tweede helft van het optreden zongen ze, door een aantal blaasinstrumenten begeleid, de Deutsche Messe van Franz Schubert. Opmerkelijk omdat de herinneringen aan WO I en WO II hier nog overal zichtbaar aanwezig zijn. Een mooie uitvoering in een bijzondere omgeving. Helaas geen toegift na het applaus. 

De surprise kregen we echter op het kerkplein tussen de oude huizen en de omringende bergen. Bij het verlaten van de kerk bleek dat het koor en de blazers zich aan weerszijden van de uitgang van de kerk hadden opgesteld. En daar klonk in het donker van de avond het Zum Sanctus: ”Heilig, heilig, heilig, heilig ist der Herr.” Verschillende bezoekers zongen het mee. Voor ons was het een aangrijpende ervaring van iets wat boven jezelf uitstijgt. Ook buiten de kerkmuren is zoiets mogelijk. Je krijgt het zomaar in de schoot geworpen. Om niet. 

Jaap Bruinink

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres