GRENZEN VERLEGGEN

Een goede bekende van mij is wielrenner. Hij is geen prof, maar heeft de gewoonte wekelijks tochten van 120 kilometer of meer te maken. Zijn passie is om zelfgestelde grenzen te verleggen. Regelmatig vraagt hii mij of ik een keer meega. Ik doe dat niet omdat ik weet dat dit voor beide partijen op een teleurstelling gaat uitlopen. Mijn grenzen liggen nu eenmaal anders dan die bij hem. Groot respect heb ik voor een andere bekende van hem die - niettegenstaande zijn eigen fysieke beperkingen - wel regelmatig met hem meefietst en daarmee ervaringen met hem kan delen. Voortdurend alleen fietsen lijkt mij een eenzaam avontuur !

Laatst kwam ik dit duo tegen. Ze hadden net een slopende rit achter de rug. De echte crack straalde vanwege de voor hem grensverleggende prestatie, terwijl de tweede man wat bleek oogde; hij was vooral zichzelf tegengekomen.In de wielerwereld in onze contreien is het beklimmen van de Alpe d’ Huez een must. Wie schetst mijn verbazing toen ik hoorde dat de tweede man zich had voorgenomen om deze berg binnen het uur te willen beklimmen. Dat betekent een gemiddelde snelheid van ruim 30 kilometer per uur. Eerstgenoemde wielrenner heeft het ooit in 57 minuten gedaan !

Iedereen die ik spreek deelt mijn verwachting dat zijn maatje dit niet gaat halen. Dat wordt een eindeloze worsteling tegen zichzelf. Ik wil hem zeggen – maar weet nog niet hoe – dat hij zichzelf tekort doet. Het is verdwazing, waartegen zijn excellente prestatie – namelijk zich in de fietssport niet willen meten maar uit solidariteit willen delen – grauw afsteekt. Die prestatie is voor mij van bijna Bijbelse proportie !

 

Leen Sluis

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres