Hoera !

Ochtendwandeling. Dat doen meerdere mannen van mijn leeftijd. Vijftig meter voor me lopen 2 soortgenoten, ik herken hen aan hun profiel. Ze stoppen en buigen zich naar iets naast het pad.

Als ik hen bereikt heb, blijkt dat ze kijken naar een vogeltje. Dat doen ze kennelijk al een tijdje. Een schudt meewarig het hoofd: "die redt het niet meer".

Ik loop door. Even verderop komt een bevriende buurtgenoot mijn kant op. Zijn vraag komt van binnenuit: hoe gaat het met je ? Voordat ik het besef is het er al uit: kwaal 10 jaar en veel prednison.

We gaan weer ieder onze kant op. Vijftig meter schudt ik wat van me af. Ik sla m'n vleugels uit. Lukt ! Straks loop ik weer langs de voortuinen van mensen en ben benieuwd of de planten daar al in de knop staan. En ja wel: rode en gele knoppen breken open.

En ik roep in mezelf: hoera voor de lente, hoera voor het leven, hoera voor mensen.

H.L.

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres