Pokémon

Eerlijk toegegeven: ik weet weinig van Pokémon. Maar na wat speurwerk kom ik er achter dat het gaat om het met je smartphone vangen en beheren van virtuele wezens. Een tijdverdrijf dat veel mensen, jong en oud, in de ban houdt en zelfs hele volksoplopen kan veroorzaken. Het is inmiddels een miljarden-business. Hoe zou die populariteit van dit spel te verklaren zijn?
Het doet me denken aan de eerste strip van Nederlandse bodem (met wat hulp uit het buitenland), de avonturen van mijnheer Prikkebeen. Mijnheer Prikkebeen, die zo graag vlinders vangt. Vlinders, die wonderschone fladderaars voor wie het maar wil zien. Maar mijnheer Prikkebeen heeft daar weinig tijd voor.

Want zo luidt een stukje tekst uit die avonturen:

's Morgens vroeg sjokt Prikkebeen
Druk door dik en dun al heen;
Vlinders vangen in zijn net
Is zijn allergrootste pret
En, als men hem dat verbood,
Kniesde hij zich zeker dood

De vangst prikte hij trots op zijn hoed. Mijnheer Prikkebeen is geen uitzondering. Er wordt heel wat gevangen in het dagelijkse leven. We zijn graag op jacht en jagen nogal wat na. Waren het als kind de kikkervisjes, nu zijn het vaak de nieuwste gadgets en hebbedingen. En we pronken er ook mee als we de buit binnen hebben. Met of zonder hoed.

Ook in het evangelie is er sprake van vissen en zelfs mensen vangen. Een heel karwei.
En dan strijkt er in de tuin een vlinder bij mij neer, een beeld van wonderlijke onbevangen schoonheid, zomaar ongevraagd.
Hoe zou het ons vergaan als we ons wat meer gingen richten op ontvangen in plaats van vangen?

Jaap Bruinink

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Zingen

Bij mij in de buurt lijkt er weinig of niet te worden gezongen. Ik kan dat weten, want ik loop hier vaak met onze hond en zeker in de zomermaanden staat bij de meeste huizen wel een raam open.
Mogelijk oefenen mijn buurtbewoners hun stembanden vooral op meer geïsoleerde plekken zoals het toilet of de doucheruimte, maar ik houd mijn twijfels.

Vroeger klonk in de wijk waar ik woon van een bouwsteiger of aanverwante klusplaats nog wel eens een lied uit volle borst, maar dat lijkt uitgestorven te zijn. De radio staat dan wel op volle sterkte ! Eigenlijk is dit vreemd. Youtube is razend populair. Ook bieden allerlei televisie programma’s ruimte om je zangtalent te etaleren, waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Schaamte bestaat dan niet, dus waarom zou je ook niet in een andere omgeving gaan zingen ?

In kerken wordt traditioneel veel gezongen. In de kerk waar ik regelmatig kom, is de laatste jaren de omvang en de kwaliteit van het aanbod van liederen duidelijk toegenomen. Veel nieuwe liederen in ons Liedboek klinken eerder dichterlijk en speels dan vroom. De oude, strenge, codes zijn versoepeld en ik ben daar gelukkig mee. Je gaat open als je zingt, zoals een bloem die zich naar het licht keert !

Leen Sluis

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Bloemengroet: Nabijheid

Het gebeurde in het begin van onze vakantie.

Voortijdig thuisgekomen, ging alles als in een droom. Daar lag ik dan in bed op de eerste hulp en om mij heen bezorgde gezichten en bezige handen. Opname en ingrijpen was nodig. Een soort high tech brandstofleiding onderhoud, maar dan bij mensen.
De klus leek geklaard, echter na het avondbezoek ging het mis, behoorlijk mis. Weer bezorgde gezichten en bezige handen. Een knap staaltje geïmproviseerd teamwerk om een mens op de rit te houden. Een nogal lijfelijk gebeuren met na afloop schone lakens als weldadige beloning. Een morfinepomp als mijn beste maatje voor de lange nacht.

Thuis weten ze nog van niets, ik zal ze morgen bellen: ik lig nu op een andere kamer met iets meer slangen.

Dan opkrabbelen met medicijnen en na 10 dagen naar huis. En ik vroeg mij af: “waar was Hij eigenlijk al die tijd?” Geen tekenen aan de vele plafonds die ik heb gezien. Moeilijk na te speuren in de 24 uurs drukte van een verpleegafdeling. Heb ik Hem over het hoofd gezien?

Maar wat te zeggen van die vriendelijke verzorging met steeds tijd voor een praatje, de actieve redders toen het bijna mis ging. En al die warme belangstelling, hulp, kaarsjes, kaarten, bloemen, telefoontjes, ijsjes brengen tijdens het bezoekuur, trouw bezoek. Waar barmhartigheid en liefde zo nabij zijn, daar is Hij te vinden. De volgende keer zal ik beter opletten. Engelen zie je blijkbaar zo gemakkelijk over het hoofd. En... nog bedankt voor de bloemengroet.

Jaap Bruinink

Pin It

Afdrukken E-mailadres

KRINGLOOPKERK

Op een zonnige zondagmorgen – ik kwam net uit de kerk – reed ik langs een kringloopwinkel. Veel lag buiten uitgestald. Men verwachtte kennelijk een grote toeloop. Kringloopwinkels lijken zich in een nog steeds groeiende belangstelling te kunnen verheugen. De kerk is eigenlijk ook zo’n winkel, maar daar is de sprake van een krimpende beweging.

Kringloopwinkels voorzien dus in een duidelijke behoefte, terwijl de kerk daarbij achterblijft. Misschien verandert dit als meer mensen gaan begrijpen dat ook hier oude dingen worden aangeboden die nog niet rijp zijn voor de sloop. Eerstgenoemde winkels maken ook weinig of geen reclame, dus daar kan het verschil niet liggen. Ik begrijp de aantrekkelijkheid van al die ouwe spullen niet goed, terwijl ik wel graag in de kerk kom. Natuurlijk, shoppen vinden veel mensen leuk en je kijkt je ogen uit wat er niet allemaal in zo’n winkel ligt !

 Je vindt ze op de gekste plekken. Tegenover het St. Anna ziekenhuis in Geldrop is er ook een. Mijn dochter – die regelmatig dit ziekenhuis bezoekt - moest daar ook naar binnen. Ik ben haar chauffeur en ik ging mee. Wat een zooi ! Waar halen ze het vandaan ? Ik zou willen dat veel mensen die laatste vraag ook stellen als ze deze website bezoeken. Kom naar de kerk, de grootste recycling shop ter wereld en bovendien niet duur !

 

Leen Sluis

Eindhoven juni 2016

Reacties zijn welkom bij KerkTwiet

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Gezegend worden tussen de afvalcontainers

Het is altijd heel plezierig werken als je met afval op de milieustraat aan de Gabriël Metsulaan komt. De radio’s staan aan en meestal wordt ik de weg gewezen door mannen in gele fluoriserende vesten. Ze hebben altijd plezier en elke keer rij ik weg met de gedachte: wat fijn dat ik op deze plek mijn oude spullen zo gescheiden kan inleveren.
Deze keer had ik ook twee heel oude fietsen en voordat ik deze bij de metaalcontainer zet, vraagt iemand of hij deze fietsen mag meenemen. Natuurlijk mag dat. Zijn het ijzerhandelaren of is er een andere reden?
Later vraag ik deze getatoeëerde man waar hij deze fietsen voor gebruikt. Hij wijst met zijn vingers naar enkele namen op zijn arm. Naomi, Joël, David enz. Dan vertelt hij dat aan die fietsen altijd wel dingen zitten die hij nog wel voor de fietsen van zijn kinderen kan gebruiken. Ik reageer wat uitnodigend op de bijbelse namen van zijn kinderen en dan vertelt hij dat hij Christen is en dat de namen allemaal met bijbelverhalen te maken hebben. Ik laat merken dat ik ook Christen ben en hij geeft mij een hand. Dan komt de vraag of hij voor mij bidden mag. Als ik problemen heb of vragen dan wil hij dat graag doen. Ik heb daar natuurlijk geen bezwaar tegen. Zijn maatje komt er bij staan en ze vertellen dat zij in Woensel pastor van een gemeente zijn.
Als ik vertrek, zegt hij dat ik Gods zegen mag ontvangen.

Mijn auto is intussen leeg en ik rij naar huis met de ontvangen zegen van zomaar een wildvreemde  bezoeker op de milieustraat in Eindhoven. Ik dacht hier iets af te geven, maar kom met iets veel belangrijkers terug.
Hoe zo achteruitgang van het christelijk geloof. Ik ben niet meer de jongste maar ik heb dit in mijn leven nog nooit meegemaakt.

Hannie Luiten,

Eindhoven juni 2016

Reacties zijn welkom bij Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Pin It

Afdrukken E-mailadres