Flapuit

We kwamen terug van vakantie. Zaterdag met de trein vanuit Lyon naar huis. Het overstappen in Parijs – van Gare de Lyon naar Garde du Nord – bleek geen sinecure. We waren blij dat we zonder kleerscheuren ’s avonds om tien uur thuis waren.

Ik ging de zondag daarop naar de kerk en voelde me vreemd. De mij vreemde Margit Van Tuijl , zoals bekend studentenpastor in onze stad, ging voor. Er waren veel kinderen. Ze ging een gesprek met ze aan en stelde de vraag wat ze later wilden worden. Dat leverde best veel reacties op. Vervolgens vroeg ze aan de zaal met kerkgangers of die op dat gebied ook nog wensen hadden. Daar bleek geen enkele reactie op te komen. Kennelijk dacht ik toen: “ dat kan niet waar zijn !” Ik ging staan en zei zonder daar echt over te hebben nagedacht: “boven wonen”. Margit vroeg door met de tegenvraag: “ bedoelt u een wolkenkrabber ?” Ik viel stil en schaamde me voor mijn onbezonnen uitspraak !

Twee stoelen naast mij reageerde iemand met de suggestie: “ hij bedoelt nog veel hoger!” Hij lachte erbij en probeerde mij mogelijk op die manier uit beeld te krijgen ! Ik heb dit zeer gewaardeerd.

Leen Sluis

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Hoera !

Ochtendwandeling. Dat doen meerdere mannen van mijn leeftijd. Vijftig meter voor me lopen 2 soortgenoten, ik herken hen aan hun profiel. Ze stoppen en buigen zich naar iets naast het pad.

Als ik hen bereikt heb, blijkt dat ze kijken naar een vogeltje. Dat doen ze kennelijk al een tijdje. Een schudt meewarig het hoofd: "die redt het niet meer".

Ik loop door. Even verderop komt een bevriende buurtgenoot mijn kant op. Zijn vraag komt van binnenuit: hoe gaat het met je ? Voordat ik het besef is het er al uit: kwaal 10 jaar en veel prednison.

We gaan weer ieder onze kant op. Vijftig meter schudt ik wat van me af. Ik sla m'n vleugels uit. Lukt ! Straks loop ik weer langs de voortuinen van mensen en ben benieuwd of de planten daar al in de knop staan. En ja wel: rode en gele knoppen breken open.

En ik roep in mezelf: hoera voor de lente, hoera voor het leven, hoera voor mensen.

H.L.

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Ontroerd

Hij heet Pom Pom - en lijkt op Ernie van Sesamstraat – en zij heet Elisa. Die twee zijn onafscheidelijk !

Ik zag hen op die stralende zondagmorgen met hun vader uit de auto stappen. Er waren nog twee oudere zusjes bij. Ze gingen naar de Ontmoetingskerk, waar ze met vescheidene andere kinderen onder de 12 jaar kennelijk graag komen.

Elisa vertelde me dat Pom Pom een knuffel van school is en dat hij in het weekend mee naar huis mag. Ik dacht dat hij dan wel in haar bed zou slapen. Maar nee, hij slaapt dan net als op school in een koffer. Haar zusje die na haar komt, heeft niet zo’n knuffel; dat kan alleen als je in groep 1/2 zit. Ik bespeurde bij haar geen enkele jaloezie !

Tijdens de eerste helft van de kerkdienst zat Elisa samen met Pom Pom bij papa op schoot. Ze hadden het kennelijk enorm naar hun zin. De dienst stond in het teken van Vluchtelingen in de knel en gedurende de tweede helft ging de juffrouw van de kerk in een aparte ruimte daar op in in de vorm van een toneelstukje.

Ik was ontroerd doordat Elisa en de andere kinderen het zo vanzelfsprekend leken te vinden om in de kerk te zijn. En natuurlijk ook toen ik hoorde dat Elisa’s vriendje een leenknuffel wordt genoemd !

Leen Sluis

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres

GRENZEN VERLEGGEN

Een goede bekende van mij is wielrenner. Hij is geen prof, maar heeft de gewoonte wekelijks tochten van 120 kilometer of meer te maken. Zijn passie is om zelfgestelde grenzen te verleggen. Regelmatig vraagt hii mij of ik een keer meega. Ik doe dat niet omdat ik weet dat dit voor beide partijen op een teleurstelling gaat uitlopen. Mijn grenzen liggen nu eenmaal anders dan die bij hem. Groot respect heb ik voor een andere bekende van hem die - niettegenstaande zijn eigen fysieke beperkingen - wel regelmatig met hem meefietst en daarmee ervaringen met hem kan delen. Voortdurend alleen fietsen lijkt mij een eenzaam avontuur !

Laatst kwam ik dit duo tegen. Ze hadden net een slopende rit achter de rug. De echte crack straalde vanwege de voor hem grensverleggende prestatie, terwijl de tweede man wat bleek oogde; hij was vooral zichzelf tegengekomen.In de wielerwereld in onze contreien is het beklimmen van de Alpe d’ Huez een must. Wie schetst mijn verbazing toen ik hoorde dat de tweede man zich had voorgenomen om deze berg binnen het uur te willen beklimmen. Dat betekent een gemiddelde snelheid van ruim 30 kilometer per uur. Eerstgenoemde wielrenner heeft het ooit in 57 minuten gedaan !

Iedereen die ik spreek deelt mijn verwachting dat zijn maatje dit niet gaat halen. Dat wordt een eindeloze worsteling tegen zichzelf. Ik wil hem zeggen – maar weet nog niet hoe – dat hij zichzelf tekort doet. Het is verdwazing, waartegen zijn excellente prestatie – namelijk zich in de fietssport niet willen meten maar uit solidariteit willen delen – grauw afsteekt. Die prestatie is voor mij van bijna Bijbelse proportie !

 

Leen Sluis

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Engel

Een vorige keer heb ik beloofd om beter op engelen te letten als ik weer eens in een ziekenhuis terecht zou komen. Die gelegenheid kwam erg onverwachts.
In de ziekenzaal lag een oudere dame schuin tegenover mij. Uit wat ik hoorde, – in een ziekenzaal is privacy een kwetsbaar punt – kon ik opmaken dat ze een lange en moeilijke medische weg was gegaan. Een wijze en dappere vrouw zoals ze met haar verdrietige en soms wanhopige familie omging.     
Het was een cruciaal moment toen de artsen een behandelvoorstel met haar bespraken.
Toen ze weg waren, kwam in alle drukte van de afdeling opeens een leerling-verpleegkundige binnen. Ze schoof een stoel aan en zei tegen de dame terwijl ze haar hand pakte: “u heeft het niet gemakkelijk”.
Twee vrouwen, de oudste grijs en bleek in de kussens leunend, de jongste in aandacht licht voorover gebogen.
Een ontmoeting van 81 jaar met 18 jaar. Het zouden oma en kleindochter geweest kunnen zijn.
Er ontstond haast als vanzelf een diepgaand gesprek.
Eigenlijk had ik dit beeld wel willen uittekenen om het in een gouden lijstje te vatten. Toch ben ik maar even naar de gang gewandeld en vroeg mij af wat ik zojuist gezien had.
Het antwoord luidt: "omzien naar elkaar is voor iedereen binnen handbereik en engelen ook".
Je moet het maar willen zien.

Jaap Bruinink

 

Pin It

Afdrukken E-mailadres