• bubble eindhoven
  • dommel
  • van abbe
  • floraplein fontein
  • klooster geldropsweg
  • bollen gestel
  • fietsrotonde eindhoven
  • strijp s

Minderheid

Ja hoor, daar hebben we weer de resultaten van serieus onderzoek, Nog maar 49 procent van de mensen boven de 15 jaar zegt gelovig te zijn.

Voor sommigen zijn dit soort berichten reden om de cijfers meteen te nuanceren. Er zou veel meer geloof en religie in de samenleving aanwezig dan mensen toegeven of in de gaten hebben. Grote groepen zijn zich zelfs niet bewust van hun religiositeit.

Natuurlijk kun je hele bomen opzetten over de vraag wie je als gelovig beschouwt en wie niet. Dan is er ook de voortdurende vraag in hoeverre je iemand voor gelovig wilt houden, die zich niet bij een instituut heeft aangesloten. Deze laatste verzameling mensen wordt regelmatig in termen uitgedrukt als “vloeibare gelovigen”. Het lijkt me waar, geloof, religiositeit en  spiritualiteit, om maar wat termen te gebruiken, uiten zich vaak in fragmenten, die ook nog een tijdelijk karakter hebben.

Wat me echter vooral boeide was een opmerking van iemand die zei: Je kunt dit soort onderzoeken relativeren en nuanceren, maar, “wen er maar aan, dat de christenen een blijvende en groeiende minderheid vormen in onze samenleving”. Nu gruwel ik in feite van populaire opmerkingen als “wen er maar aan”, want veel zaken hoeven echt niet te “wennen”. Oké, accepteren wat niet te veranderen is, maar aan de slag met wat wel kan!

Wel ben ik blij met de eerlijke constatering van de realiteit. Het is “gewoon zo”, dat steeds minder mensen zich gelovig noemen en nog minder mensen zich aansluiten bij een religieus instituut. Die nuchtere constatering kan de kramp er wat afhalen, maar dat is wat anders dan er maar in berusten. Niet voor niets is ruime aandacht besteed aan pioniersplekken in ons kerkblad “Samen”.

De kracht van behoren tot een minderheid bestaat ook. Als het niet meer normaal is tot een religieuze groepering te horen dan kan dat leiden tot verlies van energie en een soort lethargie, maar het betekent vaak ook dat mensen zich schrap zetten en er echt voor gaan! 

Daar komt nog bij dat niet meer gedacht kan worden in de macht van de meerderheid met als risico je conformeren aan de bestaande orde. Juist een minderheid kan, uiteraard bescheiden, kritisch en “profetisch” in de samenleving staan.

Elbert Grosheide

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Kerk in Sydney

Als kerkganger is het altijd spannend om kerken op vreemde plekken te bezoeken. Recent verbleef ik een poosje in Sydney. Op een late zondagmiddag bezocht ik een dienst van Hillsong, de megapinksterkerk. Er kwamen honderden mensen op af, veelal jongeren en jongvolwassenen. De kerkdienst sloot daar ook naadloos op aan. Moderne atmosferische licht en muziek, drums die continu doorbeuken, ook onder het bidden, en een praktische preek, aan de hand van veel persoonlijke ervaringen en anekdotes van de spreker waar verschillende bijbelteksten worden bijgehaald. Die verpakking slaat aan, zo blijkt uit het aantal kerkgangers.

Eerder die zondag bezocht ik een presbyteriaanse kerk in het centrum van Sydney. De gemeente was nog maar een jaar oud, gehuisvest in een oud kerkgebouw dat eerder leeg had gestaan. Een kleine, intieme gemeente, volop in ontwikkeling, met relatief veel jonge mensen. De dienst was kort en simpel, slechts vier liederen werden gezongen. De meeste tijd was ingeruimd voor de preek, waarin veel aandacht was voor de praktische toepassing. In de dienst was er ook een kort moment waar de vijftig kerkgangers vragen over de preek aan de voorganger konden stellen. Een kerk met minder toeters en bellen dan Hillsong, maar die mij meer aansprak.

Twee kerken die op hun eigen manier in contact proberen te komen of te blijven met de mensen om hen heen, vooral de jongeren en jongvolwassenen. Het zette mij aan het denken over hoe wij dat doen als protestantse gemeente in Eindhoven.

Rik Eshuis, september 2018

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Augustus

Augustus: ongemerkt glijd je  al de zomer uit en klopt de herfst op de deur. Nog even een sprintje in het najaar en het jaar is weer om.

Augustus is ook voor veel mensen de vakantiemaand. En vakantie is vaak een moment waarop mensen zich bezinnen en zaken op een rijtje zetten .

Kortom Augustus is een kantel-maand. Een periode waarop je vaak belangrijke beslissingen neemt. Soms zonder dat je het direct door hebt want de zon schijnt nog volop en er lijkt niets aan de hand.

En hoe neem je dan besluiten? Op gevoel of op verstand. Je hebt mensen die de ene tak aanhangen en mensen die de andere tak aanhangen. Voor mij geldt beide. Je kunt niet alleen besluiten op gevoel nemen maar besluiten moeten ook rationeel te onderbouwen zijn. Een programma als “Ik vertrek” maakt dat soms pijnlijk duidelijk.

Maar zou er in een besluit, zeg maar een kanteling, ook een verticale dimensie kunnen meespelen op grond waarvan je het roer omgooit? Het hogere, of de zingeving van je leven? Zo wil ik niet doorgaan Gevoel en verstand zijn in lijn, maar hoe verhoudt zich zo’n besluit tot, zwaar uitgedrukt, het doel van de schepping of de zin van je leven? In een programma als Zomergasten komen deze vragen soms mooi tot uitdrukking. Waarom deed je toen wat je deed?

In de zoektocht naar het leven, voelen sommige mensen zich geworpen en totaal afhankelijk in deze wereld. Menig filosoof heeft onderzocht wat dat kan betekenen. Anderen mensen hangen meer de existentiele denkrichting aan en stellen dat je je leven altijd in eigen hand kunt nemen. Ook deze school vindt menig aanhanger.

Voor mij is het de ontmoeting met de ander die me verder brengt in deze zoektocht van het leven. Het zijn de woorden en de aandacht van mijn naasten die me dichter bij de zin van het bestaan brengt. En natuurlijk hoop ik dit ook bij anderen te brengen met mijn aandacht en woorden.

Ik wens u veel aandacht en woorden in deze kantel-maand en in de rest van het jaar.

Kees de Heer

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Goed bezig!

Wie plannen maakt, is goed bezig.... (naar Ef.2:10, Bijbel in Gewone Taal)

"God heeft nieuwe mensen van ons gemaakt. Want door Jezus zijn wij mensen geworden die goed leven. Dat was Gods bedoeling, daarvoor heeft Hij ons bestemd."

De vakantieperiode is voor verschillenden van ons een periode van bezinning, nadenken en plannen maken voor de toekomst. 

Heerlijk uitwaaien aan het strand, bergen beklimmen voor zover mogelijk, fietsen langs de Rijn of gewoon met de boot door Amsterdam, het zijn mogelijkheden om even afstand te nemen van de reguliere, dagelijkse bezigheden.

Niet dat die altijd beslommering-achtig zijn, maar toch: je hoofd en handen zitten vol met allerlei verplichtingen die vaak weinig ruimte laten voor reflectie en voor toekomstdromen.

Want plannen maken is sowieso goed voor ons, zegt de Bijbel dus.

Een kleine samenvatting:

  1. In de vakantie is het de bedoeling dat je tot rust komt.
  2. Daardoor kun je afstand nemen van werk, dagelijkse verplichtingen, zorgen.
  3. Vervolgens krijg je nieuwe perspectieven, je relativeert gemakkelijker op een bankje aan de oever van een mooie rivier....
  4. Daaruit komen vaak weer nieuwe plannen voort....
  5. Die je vervolgens aan God kunt voorleggen, is het ook Zijn plan, kan Hij het zegenen?

Hoe mooi is dat, God zegent onze plannen en wil ons een goed leven geven. Wanneer wij Hem betrekken in onze plannen, voor de toekomst maar ook van dag tot dag, dan kan Hij niet anders of ons een goed leven geven. Dat is zijn aard, dat is Zijn wezen. Hoe geweldig dat we zo onze vakantieperiode in mogen gaan. Ik wens u en jou dan ook een fantastische vakantieperiode. Of u nu weggaat of thuis blijft: God is erbij!

Met vriendelijke groeten,

Lianne Gast (Kruispuntgemeente)

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Taal

Er is een discussie gaande over de vraag of het verstandig is om Engels als voertaal te gebruiken in bijvoorbeeld het onderwijs. Geen overbodige luxe om daar grondig over na te denken. Is taal niet bij uitstek het voertuig waarmee we onze gedachten en gevoelens delen? Als het gaat om reproductie van kennis kun je je nog voorstellen dat de taal er niet veel toe doet. Daarbij zijn natuurlijk internationale contacten in een gemeenschappelijke taal helpend. En toch, de moedertaal is onvervangbaar als het om diepere lagen gaat in een mens en in het samenleven.

De taalkwestie speelt natuurlijk sowieso. Wie zich in ons land wil vestigen dient als de wiedeweerga zich de Nederlandse taal eigen te maken. Vroeger dacht ik hier wat anders, milder over, maar diverse ervaringen, bij voorbeeld ook met migrantenkerken, hebben mij ervan overtuigd, dat het kunnen communiceren in de landstaal belangrijk is. Maar ook hier geldt dat de moedertaal een rol zal blijven spelen wanneer het gaat om de zogenoemde trage vragen van het leven. Daar komt uiteraard bij dat taal en cultuur nauw samenhangen.

Dit kan zomaar uitlopen op een ernstig en blijvend pleidooi om leerprocessen rond de moedertaal, de landstaal en de taal van de internationale communicatie uiterst serieus te nemen. Taal is beslissend op bijna alle levensgebieden.

In geloofsgemeenschappen wordt een speciale taal gesproken. Wie die taal en de gebruiken daaromheen niet kent zal zich in geloofsgroepen vervreemd voelen. Sommigen pleiten daarom voor een hapklare-brokken-taal. Het steenkolenengels van de levensovertuiging. Dit doet echter afbreuk aan nuance en diepgang. Geen wonder dat niet-gelovigen zich luidkeels afwenden van dit simplisme.

Wat we nodig hebben is een geloofstaal die niet elitair is, maar wel de gevoelens en diepere lagen bereikt van vertrouwen, ervaren, twijfelen, uitdagen en zoeken. 

Die taal spreek én versta je niet zomaar. Zou er ooit weer een tijd komen, dat we het geduld kunnen oefenen en de aandacht kunnen opbrengen om elkaars (geloofs)taal te leren verstaan, binnen en buiten de geloofsgemeenschappen?

Elbert Grosheide

Pin It

Afdrukken E-mailadres

Laatste nieuws