• bubble eindhoven
  • dommel
  • van abbe
  • floraplein fontein
  • klooster geldropsweg
  • bollen gestel
  • fietsrotonde eindhoven
  • strijp s

Zomer kleuren en geuren

Laatst zat ik in de tuin en zag een bij op een van de planten.
Onvermoeibaar vloog hij van bloem naar bloem op zoek naar iets eetbaars.
Aangetrokken door kleur en geur wist de bij precies waar hij moest zijn.
Verwonderd kijk ik naar de schoonheid van het tafereeltje.

Om me heen zag ik allemaal bijen en vlinders onvermoeibaar vliegen van bloem naar bloem
Elk zijn eigen voorkeur voor een kleur of geur.
Op deze manier onderhoudt de natuur zichzelf.
Met ontzag dacht ik "Wat een schoonheid".

Op een terras in de stad zie ik allemaal verschillende mensen.
Onvermoeibaar shoppen, flaneren van winkel naar winkel ieder met zijn eigen activiteiten
Wat een verschillende mensen allemaal samen in één stad
Wat een mooie mensen, wat een mooie wereld.

De wereld als tuin waar iedereen welkom is.
Waar iedereen gevoed wordt en zijn eigen plekje vindt
Waar harmonie en vrede is.
Zou het zo bedoeld zijn?

Gen 1:31  En God zag dat het heel goed was.

Ronald Begeer

Pin It

Afdrukken E-mail

De verboden stad

Vorige week kreeg ik een rondleiding in Strijp S, het voormalige industriegebied van Philips in Eindhoven. In de volksmond de verboden stad genoemd, omdat vroeger alleen personeel van Philips toegang had tot het terrein. Ik was er vaker langs gefietst, maar vond de gebouwen en omgeving nooit uitnodigend genoeg om eens rond te kijken. Ten onrechte, want er bleken allerlei bijzondere dingen te zijn, zoals een kwekerij van vissen en groenten, en veel restaurantjes. Een stadsgebied dat uitgebloeid was, beleeft nu een tweede jeugd.

Daar moest ik aan denken, toen ik afgelopen zondag met de fiets bij mijn kerk aankwam om de dienst te bezoeken. De gebouwen van de Protestantse Gemeente Eindhoven (PGE) zijn ook niet echt uitnodigend, weggemoffeld in onooglijke stukjes Eindhoven die grenzen aan drukke autowegen. Om als toevallige fietser of wandelaar in Eindhoven een PGE kerk binnen te waaien moet je flink je best doen. En word je vervolgens positief verrast?

We bezochten tijdens de rondleiding ook de winkelnering van Piet Hein Eek, de Eindhovense ontwerper die hergebruik van materialen tot kunst heeft verheven. Een levensgroot kunstwerk viel me daar op, niet alleen vanwege de exorbitante prijs. Het kunstwerk bestond uit alleen maar afval, lege verfblikken en plastic jerrycans e.d. Een gedicht van Achterberg schoot me te binnen, waarin hij dicht dat wij mensen voor God een benzinevat zijn dat Hij na gebruik aan de kant van de weg zet, en dat vervolgens door Christus, “koopman in oudroest”, gevonden wordt. Als Christus zo de PGE vindt, dan zijn en blijven er ook binnen de muren van de PGE bijzondere dingen te vinden, onbetaalbaar maar gratis.

Rik Eshuis, 30 juni 2017

Pin It

Afdrukken E-mail

Wat is ware vriendschap?

Heb je veel vrienden als je veel liket?
Zo begon een commentaar in een krant die ik las in Zeeland, tijdens een uurtje op een terrasje terwijl we aan het wachten waren op een bevriend bruidspaar. Een terras vol met vrienden van het bruidspaar, kennissen, familieleden, buren en collega’s, van alles wat om het zo maar eens te zeggen.
Het leed geen twijfel of de mensen waren blij en koesterden een warme belangstelling voor alles wat met hun geliefde bruidspaar te maken had….ze waren lijfelijk aanwezig, konden vrienden ontmoeten en spreken, gedachten en ideeën uitwisselen en elkaar in de ogen kijken…

Het is een vraag voor veel jongeren die actief zijn op FaceBook of de vrienden die ze daar hebben ook hun echte vrienden zijn en ze doen vaak hun best om te bewijzen dat het zo is.
Maar soms valt het bitter tegen.
Er is een onderzoek gaande door een student die al zijn vrienden op FB persoonlijk de simpele vraag stelde: "Hoe is het met jullie?". Aangezien hij er meer dan 300 heeft, is de vraag relevant hoe representatief zijn onderzoek is....maar toch.... het blijft interessant om het fenomeen te bestuderen.
Vier van zijn 'vrienden' hebben hem meteen verwijderd van hun pagina, een derde heeft de vraag genegeerd en dan waren er aantal mensen die vroegen waarom hij het wilde weten....
De reacties vielen hem nogal tegen, schrijft hij eerlijk in zijn analyse.

Het lijkt mij goed om ons te realiseren dat wat een echt gesprek normaal maakt, op social media anders wordt uitgelegd. Online-contacten kunnen we beter niet vergelijken met echte ontmoetingen. En zeker niet verwarren met vriendschappen. Tenminste, wanneer die echte vriendschappen er al niet van te voren waren!
Je creëert geen vriendschappen door te liken.
De suggestie dat je dikke rijen vrienden krijgt wanneer je zoveel mogelijk liket, lijkt mij echt een illusie.
Een groot aantal contacten zegt niets over de inhoud van die contacten. Voor echte duurzame en inhoudelijke vriendschappen is het niet voldoende om regelmatig je duim omhoog te steken, maar moeten we tijd, aandacht, interesse en echte belangstelling opbrengen.
Echte duurzame vriendschap doet me denken aan een gedeelte uit Johannes 15, met name vers 15:
"Ik noem jullie geen slaven meer want een slaaf weet niet wat zijn meester doet; vrienden noem ik jullie, omdat ik alles wat ik van de Vader heb gehoord, aan jullie bekendgemaakt heb."  Voor menigeen misschien wat vergezocht maar toch kan ik niet anders dan constateren dat Jezus hier iets aanbiedt wat alle menselijke vriendschap te boven gaat.
Wat een verschil geeft Jezus hier aan! Daarna zegt hij ook nog dat we, - omdat we zijn vrienden zijn - zijn vader alles kunnen vragen wat we maar willen, in zijn naam!
Deze bijzondere vriendschap met God zelf is dus mogelijk door Jezus te leren kennen!
Daar kunnen geen 100.000 likes tegenop!!
Pas geleden hebben we Pinksteren gevierd en kregen we te horen dat de Heilige Geest in ons leven kan komen. En wat belooft Hij? Dat Hij altijd bij ons wil zijn en voor ons wil pleiten bij de Hemelse vader (Joh. 14: 16). Dat is pas echte vriendschap!

Lianne Gast

Pin It

Afdrukken E-mail

De avond voor hemelvaart

Een wonderlijke avond dit jaar, de avond voor hemelvaart. Ajax is vol zelfvertrouwen, de formatie is vastgelopen en in Manchester is er rouw en verbijstering.
Een wereld vol tegenstellingen. De politie stelt dat reizigers richting Amsterdam de finale ergens anders moeten bekijken want Amsterdam is overvol. De politie van Manchester, op haar beurt, is bezig het netwerk rond de aanslag te ontrafelen.

Op het moment dat ik dit schrijf moet de finale nog beginnen en is de winnaar nog niet bekend. De vraag dient zich aan of je winnaar kunt zijn als er zoveel rouw is en verbijstering? Er is geen team waarin die twee uitersten zo dicht bij elkaar komt als het team van Manchester United. Kun jij mee-juichen in Manchester? Wat zou ik doen?

Ik weet het niet. Zouden Hemelvaart en Pinksteren nog licht op deze tegenstelling kunnen werpen. Zitten in die twee gebeurtenissen nog boodschappen verborgen die ons verder kunnen helpen om de uitersten van deze wereld samen te verbinden.
Hemelvaart en Pinksteren zijn twee feesten die niet populair zijn als je kijkt naar het aantal kerkbezoekers op deze hoogtij-dagen. Twee feesten die wel populair zijn als je kijkt naar de geboekte vakanties en het aantal mensen dat er op uittrekt. Op het moment dat ik dit schrijf staat er 800 km file in Nederland. Een hemelvaart-record.

Terug naar de vraag: hoe verbind je het samen-feesten en de harde verdrietige werkelijkheid met elkaar.

Hemelvaart en Pinksteren zijn ook feesten van uitersten. Het heengaan van een geliefde, Jezus, de rouw en de onmacht van zijn discipelen over het grote verlies en het vuur van de liefde dat blijft branden dwars door alles heen. Het is er allebei. Kun jij mee-juichen of blijf je altijd treuren? Of is de zin van het leven gevat in de tegenstelling dat je beide doet: juichen en ook treuren om het verlies. Wat doe jij, wat doe ik?

Kees de Heer

Pin It

Afdrukken E-mail

Gedenken en…

In de afgelopen dagen, tijdens mijn zogeheten mei-vakantie, hebben we weer een aantal herdenkingsplekken bezocht, zoals de restanten van de Berlijnse muur, het grote holocaustmonument in de buurt van de Brandenburger Tor en een aantal tentoonstellingen over de 1e wereldoorlog. Wat mij bijzonder opviel was het grote aantal “toeristen” en schoolklassen, die deze plekken bezoeken. Kinderen die opdrachten vervullen, docenten die gidsen, ouderen die zorgvuldig de bijschriften lezen en jong volwassenen, die er blijkbaar tijd voor over hebben om kennis te nemen van al deze dingen. En velen van hen steken ook nog een kaarsje aan in één van de toegankelijke kerken.

Het raadsel dat ik in deze column met u wil delen is, hoe het toch kan zijn dat de verschrikkingen gewoon doorgaan. Vandaag de dag in onze leefomgeving misschien niet in de gruwelijke vorm van waar bovenstaande monumenten naar verwijzen, maar toch… Erg trots kunnen we niet zijn op bepaalde ontwikkelingen in onze maatschappij.

Wat gebeurt er tussen gedenken, onderwijzen en opvoeden in vrede en recht en het concrete deelnemen aan de dagelijkse werkelijkheid? Hoe kan het dat we geraakt worden door wat mensen elkaar kunnen aan doen, verlangen naar levensruimte voor iedereen en tegelijkertijd in de praktijk blijkbaar meegesleurd dreigen te worden in een andere richting, zeker als we het wereldwijd beschouwen?

Maar wie weet dat tussen al die mensen die deze gedenkplekken bezoeken er steeds weer zijn, die niet ophouden te zoeken naar een levenshouding in woord en praktijk, die een glimp laten zien van hoe het ook kan. En gelukkig, die zijn er!

Elbert Grosheide

Pin It

Afdrukken E-mail

Laatste nieuws