• bubble eindhoven
  • dommel
  • van abbe
  • floraplein fontein
  • klooster geldropsweg
  • bollen gestel
  • fietsrotonde eindhoven
  • strijp s

Augustus

Augustus: ongemerkt glijd je  al de zomer uit en klopt de herfst op de deur. Nog even een sprintje in het najaar en het jaar is weer om.

Augustus is ook voor veel mensen de vakantiemaand. En vakantie is vaak een moment waarop mensen zich bezinnen en zaken op een rijtje zetten .

Kortom Augustus is een kantel-maand. Een periode waarop je vaak belangrijke beslissingen neemt. Soms zonder dat je het direct door hebt want de zon schijnt nog volop en er lijkt niets aan de hand.

En hoe neem je dan besluiten? Op gevoel of op verstand. Je hebt mensen die de ene tak aanhangen en mensen die de andere tak aanhangen. Voor mij geldt beide. Je kunt niet alleen besluiten op gevoel nemen maar besluiten moeten ook rationeel te onderbouwen zijn. Een programma als “Ik vertrek” maakt dat soms pijnlijk duidelijk.

Maar zou er in een besluit, zeg maar een kanteling, ook een verticale dimensie kunnen meespelen op grond waarvan je het roer omgooit? Het hogere, of de zingeving van je leven? Zo wil ik niet doorgaan Gevoel en verstand zijn in lijn, maar hoe verhoudt zich zo’n besluit tot, zwaar uitgedrukt, het doel van de schepping of de zin van je leven? In een programma als Zomergasten komen deze vragen soms mooi tot uitdrukking. Waarom deed je toen wat je deed?

In de zoektocht naar het leven, voelen sommige mensen zich geworpen en totaal afhankelijk in deze wereld. Menig filosoof heeft onderzocht wat dat kan betekenen. Anderen mensen hangen meer de existentiele denkrichting aan en stellen dat je je leven altijd in eigen hand kunt nemen. Ook deze school vindt menig aanhanger.

Voor mij is het de ontmoeting met de ander die me verder brengt in deze zoektocht van het leven. Het zijn de woorden en de aandacht van mijn naasten die me dichter bij de zin van het bestaan brengt. En natuurlijk hoop ik dit ook bij anderen te brengen met mijn aandacht en woorden.

Ik wens u veel aandacht en woorden in deze kantel-maand en in de rest van het jaar.

Kees de Heer

Pin It

Afdrukken E-mail

Goed bezig!

Wie plannen maakt, is goed bezig.... (naar Ef.2:10, Bijbel in Gewone Taal)

"God heeft nieuwe mensen van ons gemaakt. Want door Jezus zijn wij mensen geworden die goed leven. Dat was Gods bedoeling, daarvoor heeft Hij ons bestemd."

De vakantieperiode is voor verschillenden van ons een periode van bezinning, nadenken en plannen maken voor de toekomst. 

Heerlijk uitwaaien aan het strand, bergen beklimmen voor zover mogelijk, fietsen langs de Rijn of gewoon met de boot door Amsterdam, het zijn mogelijkheden om even afstand te nemen van de reguliere, dagelijkse bezigheden.

Niet dat die altijd beslommering-achtig zijn, maar toch: je hoofd en handen zitten vol met allerlei verplichtingen die vaak weinig ruimte laten voor reflectie en voor toekomstdromen.

Want plannen maken is sowieso goed voor ons, zegt de Bijbel dus.

Een kleine samenvatting:

  1. In de vakantie is het de bedoeling dat je tot rust komt.
  2. Daardoor kun je afstand nemen van werk, dagelijkse verplichtingen, zorgen.
  3. Vervolgens krijg je nieuwe perspectieven, je relativeert gemakkelijker op een bankje aan de oever van een mooie rivier....
  4. Daaruit komen vaak weer nieuwe plannen voort....
  5. Die je vervolgens aan God kunt voorleggen, is het ook Zijn plan, kan Hij het zegenen?

Hoe mooi is dat, God zegent onze plannen en wil ons een goed leven geven. Wanneer wij Hem betrekken in onze plannen, voor de toekomst maar ook van dag tot dag, dan kan Hij niet anders of ons een goed leven geven. Dat is zijn aard, dat is Zijn wezen. Hoe geweldig dat we zo onze vakantieperiode in mogen gaan. Ik wens u en jou dan ook een fantastische vakantieperiode. Of u nu weggaat of thuis blijft: God is erbij!

Met vriendelijke groeten,

Lianne Gast (Kruispuntgemeente)

Pin It

Afdrukken E-mail

Taal

Er is een discussie gaande over de vraag of het verstandig is om Engels als voertaal te gebruiken in bijvoorbeeld het onderwijs. Geen overbodige luxe om daar grondig over na te denken. Is taal niet bij uitstek het voertuig waarmee we onze gedachten en gevoelens delen? Als het gaat om reproductie van kennis kun je je nog voorstellen dat de taal er niet veel toe doet. Daarbij zijn natuurlijk internationale contacten in een gemeenschappelijke taal helpend. En toch, de moedertaal is onvervangbaar als het om diepere lagen gaat in een mens en in het samenleven.

De taalkwestie speelt natuurlijk sowieso. Wie zich in ons land wil vestigen dient als de wiedeweerga zich de Nederlandse taal eigen te maken. Vroeger dacht ik hier wat anders, milder over, maar diverse ervaringen, bij voorbeeld ook met migrantenkerken, hebben mij ervan overtuigd, dat het kunnen communiceren in de landstaal belangrijk is. Maar ook hier geldt dat de moedertaal een rol zal blijven spelen wanneer het gaat om de zogenoemde trage vragen van het leven. Daar komt uiteraard bij dat taal en cultuur nauw samenhangen.

Dit kan zomaar uitlopen op een ernstig en blijvend pleidooi om leerprocessen rond de moedertaal, de landstaal en de taal van de internationale communicatie uiterst serieus te nemen. Taal is beslissend op bijna alle levensgebieden.

In geloofsgemeenschappen wordt een speciale taal gesproken. Wie die taal en de gebruiken daaromheen niet kent zal zich in geloofsgroepen vervreemd voelen. Sommigen pleiten daarom voor een hapklare-brokken-taal. Het steenkolenengels van de levensovertuiging. Dit doet echter afbreuk aan nuance en diepgang. Geen wonder dat niet-gelovigen zich luidkeels afwenden van dit simplisme.

Wat we nodig hebben is een geloofstaal die niet elitair is, maar wel de gevoelens en diepere lagen bereikt van vertrouwen, ervaren, twijfelen, uitdagen en zoeken. 

Die taal spreek én versta je niet zomaar. Zou er ooit weer een tijd komen, dat we het geduld kunnen oefenen en de aandacht kunnen opbrengen om elkaars (geloofs)taal te leren verstaan, binnen en buiten de geloofsgemeenschappen?

Elbert Grosheide

Pin It

Afdrukken E-mail

Het mysterie van Pasen

Pasen lijkt onze maatschappij nog maar weinig te zeggen. Dood is iets dat bij leven hoort, zoals nacht bij dag, duisternis bij licht. Onvermijdelijk en onontkoombaar. En zoals de komst van nieuw leven iets is dat gepland en geregeld wordt, zo geldt dat ook de komst van de dood. Als het leven lijden geworden is, dan is de zelfgekozen dood tegenwoordig een geaccepteerde oplossing.

Maar de dood kan ook onverwacht, te vroeg komen. Een navrant verslag daarvan is te lezen in het boek Tonio van A. F. Th. van der Heijden, waarin hij het onverwachte overlijden van zijn zoon en de nasleep daarvan beschrijft. Treffend schrijft hij dat hij en zijn vrouw altijd mensen van de oplossing waren geweest, maar nu een probleem hadden waarvoor per definitie geen oplossing mogelijk is. Als uitweg reconstrueert hij in het boek minutieus de laatste dagen van zijn zoon. Een bekende van zijn zoon laat hij het boek besluiten met de uitspraak dat doden energie achterlaten voor de levenden. Energie die boeken inspireert en ongrijpbare herinneringen voedt.

Pasen is voor sommige christenen net zo’n bron van energie. Een verhaal dat hoop biedt, ondanks dat het niet echt gebeurd is. Want waterdichte bewijzen voor een lichamelijke opstanding van Jezus ontbreken. Maar daar gaat het ook niet om: de bijbelschrijvers bieden een boodschap van hoop voor mensen in uitzichtloze situaties. In de geest van Jezus zijn de leerlingen van hem hun weg gegaan, zijn dood als inspiratie om goed te blijven doen tot het bittere einde. Maar als Pasen niet echt gebeurd is, dan is het een sprookje, een fata morgana in de woestijn van het leven. Je denkt een oase met water gevonden te hebben, maar het is alleen maar stof en zand. Want de dood heeft toch het laatste woord.

In verbondenheid met de eerste christenen belijdt de Kerk nog steeds dat Jezus echt, lichamelijk is opgestaan. Dat was al vanaf het begin moeilijk te accepteren voor mensen. Denk aan Thomas, die zijn vingers in de wonden van de opgestane Jezus wil leggen voordat hij kan geloven (Joh.20). Denk aan de Grieken in Athene die afhaken als Paulus hen over de opstanding begint te vertellen (Hand.17). Denk aan sommige christenen in de gemeente van Korinthe die niet in de opstanding geloven. Paulus reageert door op te sommen welke ooggetuigen, waaronder een groep van 500 man, de opgestane Jezus allemaal hebben gezien (1 Kor. 15). Zo zijn er meer goede argumenten voor de historische betrouwbaarheid van Pasen.

Maar uiteindelijk is Pasen toch een mysterie. Dat blijkt al uit hoe het beschreven is. Elke evangelist heeft zijn eigen kijk op Pasen, zoals licht soms als deeltjes en soms als golf gezien moet worden. Als begin van de nieuwe schepping van God is Pasen zo’n fundamentele gebeurtenis dat het niet te vangen is met een bewijs. Want als zo’n bewijs wel zou bestaan, zou dat het fundament onder Pasen zijn. Het gaat om de diepe overtuiging dat het waar is wat er in de bijbel staat over Jezus’ dood en opstandig. Zo’n overtuiging, noem het geloof, is een geschenk van God. Niet te begrijpen maar echt waar.

Rik Eshuis

Pin It

Afdrukken E-mail

Verkiezingen

De verkiezingen voor de gemeenteraad komen er weer aan. Natuurlijk heb ik de kieswijzer al geraadpleegd voor Eindhoven. Het spreekt vanzelf dat daar een uitslag uit tevoorschijn kwam die ik helemaal niet verwachtte. Gelukkig paste de derde keus beter bij wat ik van plan was te gaan stemmen.

Uit de krant vernam ik dat veel leden van traditionele politieke stromingen zich verenigen in lokale partijen om niet belast te zijn met allerlei vooroordelen rond landelijke volksvertegenwoordigers en bestuurders. Voordeel is dat men zich dan nog meer kan richten op plaatselijke thema’s.

Dat neemt niet weg dat politici van de gevestigde landelijke partijen zich wel degelijk inlaten met de verkiezingsstrategieën, zoals onlangs nog de meet-ups van een rood-groene leider lieten zien.

Wat doet u, wat doe ik? Laat ik mij leiden door de landelijke politiek of verdiep ik mij in lokale kwesties en maak op grond daarvan een keuze, al lijkt de betreffende partij soms nogal ver van mijn levensbeschouwelijke opvattingen af te staan? Hoe zit dat met zaken die zich vlakbij mijn voordeur of achterdeur afspelen?

Hier kunnen interessante dilemma’s en keuzes ontstaan. Ik noem een paar fictieve voorbeelden. Een transitie naar windenergie heeft mijn grote voorkeur, maar om nu op een partij te stemmen die een giga windmolen praktisch in mijn achtertuin wil zetten.... Daklozen moeten een zo humaan mogelijke opvang krijgen, maar de plannen voor dat grote opvanghuis bij mijn voordeur, terwijl ik binnenkort mijn huis ga proberen te verkopen.... Het vliegverkeer mag niet tot meer overlast leiden, maar ik wil wel graag naar de zon vliegen in de herfst en winter....

Het zal niet veel moeite kosten om op deze voorbeelden af te dingen, maar ook zal het niet veel fantasie kosten om voorbeelden te vinden die wel degelijk te maken hebben met de spanning tussen mijn algemene vaak christelijke, humane opvattingen en de plannen tot concrete verwerkelijking daarvan door de politiek.

Een wat sarcastische opmerking zou kunnen zijn, dat er gelukkig nogal wat mensen zijn die nauwelijks nota nemen van de plannen van de plaatselijke politieke partijen en daarom principieel op een bepaalde partij stemmen, terwijl ze niet door hebben daarmee in hun eigen vlees te snijden.

Wel heb ik groot respect voor mensen die zowel landelijk als plaatselijk op partijen stemmen vanuit hun levensovertuiging en bereid zijn daar de consequenties van te aanvaarden, ook al komt die in mindering op een deel van hun woongenot, luxe en bankrekening. En we mogen blij zijn dat velen daaraan gehoor geven!

Elbert Grosheide

Pin It

Afdrukken E-mail

Laatste nieuws